Ondanks dat je met drie keer rechts ook links komt

Ik ken je niet zo goed en ik weet niet eens waarom. Kansen genoeg om je te ontdekken op een afstand. Praten met je, vragen wat je leuk vindt of waar je van geniet. Wat houdt me tegen? Is het door mij? Door jou, misschien. Ik weet het niet. Van buiten ben je prachtig, wist je dat? Je hebt zo’n lach waarbij de atmosfeer wat lichter wordt en de omgevingsenergie een positievere uitstraling krijgt. Weet zo moeilijk iets te zeggen dat niet cliché klinkt.

Wat houdt je bezig? Hoe kan ik bijdragen aan jouw gelukkig zijn? Hoe kan ik in staat zijn ervoor te zorgen dat jij elke dag met een glimlach op je gezicht wakker wordt? Het gaat om de kleine dingetjes. Ontdekken wat voor thee je favoriete is. Op welke zij je lekker slaapt. Wat je eerste gedachten zijn wanneer je ogen open gaan. Ik wil ontdekken wat je smeltend krijgt en waar je zwakke plek zit. Hoe ik dan als een ridder ervoor zorg dat je veilig bent. Wil je laten zien dat ik meer ben dan wat ik laat zien aan de buitenkant. Ik wil je laten zien hoe ik ben als ik jou mag leren kennen. Omdat je meer dan prachtig bent.

Sander Woestenburg

And now she can tell him about her psychopath ex boyfriend.

‘Cause it is his fault. He did everything wrong.

Loving her his biggest mistake, ‘cause it fueled his anger.

His pain and misery, his insecurities.

Lost in despair, he looks in the mirror.

The face of an empty soul.

Dying in vain.

With nothing useful left.

Sander Woestenburg

Why is everything so empty, gray and quiet today?

Maar zo willekeurig is het niet.

Ik denk na. 

Wat er op papier komt, staat er niet zomaar.

Al is inspiratie soms niet daar waar nodig.

Moeite.

Moeite met schrijven en denken aan iets dat…

… Niet te persoonlijk is. 

Niet te dicht ligt bij de kern.

Heb ik dan nog keuze dan?

Ging ik niet te ver?

Misschien wel.

Maar nog weet je niets.

Sander Woestenburg

I need to clear my thoughts, before going to sleep,

‘cause it’s a mess inside my head and I can barely even breathe.

Van binnen en van buiten koud.

Ik lach niet meer zo simpel.

Kan niet eens schrijven meer.

Mijn hersenen op slot.

Wakker worden is drama.

En dromen zelfs nog erger.

Van binnen en van buiten koud.

Koude zondagmorgen.

Sander Woestenburg

Ik lees het wel.

Na zo’n veldslag kun je niet verwachten dat ik lach naar je.

Je kunt niet verwachten dat ik weer wil weten hoe het is.

Al zou ik het willen, vragen doe ik niet.

Zelfs niet indirect, niet eens stiekem.

Er is meer aan de hand dan kijken naar wat jij doet.

Behalve lopen, lopen naar de boom.

Ga maar naar de boom, ik bind je vast en verbrand je.

Zie je daar. Tot vannacht.

Met vriendelijke groet,

Sander Woestenburg

Het voelt wat scherp aan het begin, maar ach.

Beetje doorduwen. 

Tanden op elkaar en het gaat wel.

Totdat de kern ontbloot is.

Ik red het ook zonder hart, dus waarom niet zonder bloed.

En ach, al kost het m’n leven…

Sander Woestenburg